می خوام تعریف کنم که توی جهنم گم شدم می خوام بگم که من اون کسی نیستم که همه فک می

کنن می خوام این نقاب و از رو صورتم بر دارم می خوام همه چهره ی واقعی منو ببینن.

 می خوام داد بزنم من دیگه اون دختره به ظاهر شاد و دوست داشتنی و لج باز سابق نیستم من

عوض شدم ..

اما اینجا کسی نمی خواد باور کنه اینجا دیگه خودمم و خودم ...

این کاریه که خودم با خودم کردم ولی چرا...

حدودا از سال اول راهنمایی مامان و بابام منو ول کردن به حال خودم فک کردن بزرگ شدم می تونم راهه

خوب و از بد تشخیص بدم ولی فک نمی کردن که با این کار منو از دنیای کوچیکه خودم می کشن تو

دنیای آدم بزرگا فک نمی کردن روزی برسه که دختر ۱۵ سالشون به اندازه یه آدمه بزرگ از همه چی سر

در بیاره نمی خوام بگم همش به خاطر کار اوناست نه بیشترش به خاطره کارای  خودمه ولی اگه بابام

منو به حاله خودم ول نمی کرد الان توی این جهنم گم نشده بودم.

سال اول و به خوبی پشت سر گذاشتم با چن تا دوسته خوب اما چه فایده که همه ی اونا هم رفتن و من

و تو تنهایی خودم ول کردن هنوز که هنوزه دو تا از بهترینشو نو دارم ولی اونا هم نمی تونن بفهمن

چی می کشم .

سال دوم بود که همه چی فرق کرد. دلم به حاله خودم سوخت به خودم گفتم چیه چرا مثل بقیه نمی

شی چرا نشستی پاشو برو بیرون بین بقیه آدما چرا ول نمی کنی این لوس بازیا رو حالا که آزادی برو هر

کاری دلت می خواد بکن واین طوری بود آغاز بد بختیای من.

تو خونه همه سرشون به کاره خودشونه مامان اون ور سرش بنده بابام از این ور اون دو تام که نیستن

بازم تو تنهایی حالا بشین فک کن چه غلطی می خوای بکنی ببین هیچکس فک نمی کنه تو باشی

اصلا براشون مهم نیست پاشو پاشو خودتو جم و جور کن بسه پاشو.

اون موقع بود که سراغ یکی از دوستام رفتم هنوز خیلی زیاد از کامپیوتر سر در نمی آوردم ولی هر طور

بود به کمکه دوستم یه آیدی درست کردم.

چت و چت وچت وچت چه کاره بی خودی ولی اوایل برام جالب بود خوشم می یومد پسرا رو اذیت کنم یا

با آیدی پسرانه دخترا رو سره کار بذارم داداشامم که به من کاری نداشتن اونارم بعضی وقتا می آوردم تو

بازیم می شوندمشون پشته وب به دخترا می گفتم این منم و برای پسرام که برعکس.

رفته رفته کارم به شماره گرفتنم کشید حالا باید چی کار می کردم؟ نمی دونستم تنها کاری که کردم این

بود که به خرییتم ادامه دادم سرمو کرده بودم زیره برف و نمی خواستم دیگران و ببینم هیچکی به جز

خودم.

مامان اینام دیگه اصلا کاری به کارم نداشتن روزی ۵ یا ۷ ساعت توی نت بودم و خودمو با این دنیای

مجازی سر گرم می کردم هر روز که می گذشت منم به اینترنت وارد تر می شدم هک و ویروس و....

توی همین چت کردنا با یه پسر آشنا شدم

 (که اسمشو نمی گم فقط میگم"mg")        

رفته رفته من با اون صميمي تر مي شدم كارم از چتم گذشت اس ام اس و اين حرفا اون تهراني بود

خيلي با من فاصله داشت ولي از همون راهه دور به من درساي زيادي دادو آخرشم منو تنها گذاشت و

رفت نكه ولم كنه نه اون مرد!

نمي تونم بگم چقدر بهش وابسته شده بودم اما با رفتنش همه چيزم و با خودش برد ديگه حالا

بدون اون هيچي نيستم هيچي و دليل ديگه ي سر در گميه من تو جهنم اونه!!!