بالاخره با کلی پرس و جو از تمام زوایای مغز نداشته ام فهمیدم که کجا گذاشتمش..از زیر تموم چمدونام که هر روز یکیشونو

میبندم تا ازشهر دل بکنم و برم و هیچ وقت نتونستم برم ،کشیدمش بیرون!

عکس اون بچه ی تخسی که روشه و داره با شیطنت بهم نگاه میکنه  باعث شد تا یه منحنی که مدت هاست فراموشش

کردم روی لبام پیدا بشه..

برگ اول:

اوه..اوه..چه بچه ی خوشگلی فقط چرا داره انقد گریه میکنه! یادم اومد اون موقع هم میدونستم که بزور من و آوردنم

اینجا جایی که اصلا دوسش ندارم.. از همون اولشم بدم میومد که به کاری که دوس ندارم وادارم کنن..آخه این انصافه؟چرا

رویاهای شیشه ای منو کردین سنگی؟!هااااااااان؟!

برگ دوم:

اوه..اوه چه بد دارم به کیک تولدم نگاه میکنم..و همچنان تک شمع کیک روی اون بهم داره پوزخند میزنه که ببین یک سال

دووم آوردی اینجا پس هی با خودت فکر نکن که باید تموم تفنگاتو جمع کنی تا وقتی میخوای بری به جنگ عروسکات میتونی

پیروز بشی..اونا فقط اسباب بازین!

برگ سوم:

چه خوشتیپ و دلربا..از همون اول از عینکای بزرگ که روی جفت چشامو میپوشوندن خوشم میومدا..دوس ندارم به

چشام خیره نگاه کنن ...دلم میخواست از پشت چشام به تموم این دختر کوچولوها بخندم آخه چرا سر چهارتادونه بشقاب و

قابلمه میزنید تو سر همدیگه..منو نیگا کنید ..من یه حریف قّدّر دارم ..اما نمیتونه بزنه تو سر من..این دنیا عرضه هیچ

کاری نداره

به برگ چهارم رسیدم....دلم نمیخواد بیشتر از این رویاهای معصومانه ام رو با فکرای جهنمی که تو سر دارم بپوشونم!

برگرد آلبوم..برو زیر چمدون های از در بیرون نرفته ی من!